Ongeveer de helft van de Nederlandse vrouwen heeft een maat groter dan maat 42. Slimme kledingmerken zouden zich beter kunnen richten op een betere maatvoering (meer buik, heupen en meer boezem)

Verslag van een winkeldag:

Vraag je in de winkel om een maat groter dan maat 42 dan kijkt het winkelmeisje je aan en zegt: Nee hoor, dit merk gaat maar tot maat 42, groter hebben we niet.

Aangezien je toch echt iets nieuws nodig hebt ga je door naar de volgende winkel. Bij de volgende winkel gebeurd er iets fantastisch…In de paskamer pas je een mooie jurk en duimt dat het deze keer echt gaat lukken. Je kijkt in de spiegel en bent verrast. Het staat namelijk werkelijk geweldig. Meteen kijk je in het label…Ja het staat er echt MAAT 42. Warm van geluk en enthousiast doe je natuurlijk nog eens meerdere aankopen. Eindelijk een winkel waar je kunt slagen en glunderend ga je met alle aankopen naar huis.

Het is geheim ligt hier bij de kledingfabrikant. Vanity-Sizing oftewel ijdelheidsstreling. Dit is bedacht door de Amerikaanse modeontwerpster Donna Karan. Op de etiketten wordt een kleinere maat vermeld. Het voelt als het ware dat je bent afgevallen.

Goochelen met kledingmaten is aan de orde van de dag. Er bestaat geen officieel maatsysteem. Daarom kun je in de ene winkel maat 40 hebben en in de andere ineens maat 42. Een Hollandse 38 komt overeen met een Belgische 40, een Franse 42, een Italiaanse 44, een Spaanse 44/46.

Kleding welke in China wordt gemaakt  is erop gericht om goedkoop en snel te produceren. Het pasvorm vakmanschap ontbreekt, zodat het lijfje van een bloese perfect is, maar de mouwen veel te strak zijn.

De maatvoering is achterhaald aangezien de Nederlandse vrouw steeds langer wordt. Een lange en slanke vrouw van 1,85 met maat 44, oogt hetzelfde als een vrouw van 1,65 met maat 38.

Stijlvol en goed gekleed dat moet toch mogelijk zijn voor ieder lichaam?